Οι άνθρωποι του Θεού λένε ψέματα;

Πρωταπριλιά σήμερα και συνηθίζουν οι άνθρωποι να λένε ψέματα μεταξύ τους (αν υποτεθεί ότι τις υπόλοιπες ημέρες του έτους δεν “τηρείται το έθιμο”). Πριν ρίξουμε τον “λίθο του αναθέματος” όμως, ας δούμε μερικές περιπτώσεις από την εκκλησιαστική παράδοση, στις οποίες ελέχθησαν ψέματα από φιλανθρωπία.

Από τον ιστοχώρο xristianos.gr

Αρχικά συναντάμε τις μαίες των Εβραίων στην Αίγυπτο: Όταν ο Φαραώ φοβήθηκε την αύξηση του αριθμού των Ισραηλιτών, διέταξε τις μαίες των Εβραίων να σκοτώνουν τα νεογέννητα παιδιά των Εβραίων. Αυτές όμως φοβούνταν το Θεό και αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Έτσι, συνέχισαν να γεννιούνται αρσενικά παιδιά από τους Εβραίους. Όταν ο Φαραώ το διαπίστωσε, τις κάλεσε να απολογηθούν. Αυτές είπαν ότι τάχα οι Εβραίες γεννούν προτού πάνε οι ίδιες και έτσι δεν προλαβαίνουν δήθεν να σκοτώσουν τα νεογέννητα αγόρια. Το αποτέλεσμα ήταν, όπως αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, να ευαρεστήσουν το Θεό και να προκόψουν στη ζωή τους.

Το δεύτερο περιστατικό δεν έχει άμεση σχέση με κάποιο ψέμα που ελέχθη, αλλά περισσότερο με την … αποσιώπηση της αλήθειας. Από το Γεροντικό μαθαίνουμε πως όταν ένας μοναχός στη σκήτη όπου ζούσε ο αββάς Αμμωνάς, έβαλε στο κελλί του μια γυναίκα, οι υπόλοιποι αδελφοί σκανδαλίσθηκαν και πήγαν στον Αμμωνά να παραπονεθούν. Εκείνος τους ζήτησε να μεταβούν όλοι μαζί στο κελλί του πεπτωκότος αδελφού και να ερευνήσουν επί τόπου το βάσιμο των παραπόνων τους. Έτσι και έγινε. Μόλις όμως ο όσιος Γέρων εισήλθε στο κελλί, παρατήρησε ένα μεγάλο πιθάρι και κατάλαβε ότι εκεί είχε κρύψει ο μοναχός τη γυναίκα. Κάθισε λοιπόν επάνω στο πιθάρι και ζήτησε από τους αδελφούς να ψάξουν στο υπόλοιπο κελλί. Από σεβασμό στο Γέροντα, κανείς δεν του ζήτησε να σηκωθεί για να ψάξουν και μέσα στο πιθάρι. Όπως ήταν φυσικό λοιπόν, δεν βρέθηκε τίποτε. Απέλυσε τότε τους αδελφούς, συνιστώντας τους να είναι πιο προσεκτικοί. Στον μοναχό είπε απλώς να μην αμαρτάνει και έφυγε.

Η τελευταία περίπτωση αφορά τον άγιο Διονύσιο τον εν Ζακύνθω. Από το συναξάρι του είναι γνωστό ότι κάποτε τού  ζήτησε βοήθεια κάποιος κυνηγημένος από ένα στρατιωτικό  απόσπασμα. Όταν ο άγιος τον ρώτησε το λόγο για τον οποίο τον κυνηγούν, εκείνος του αποκάλυψε ότι σκότωσε κάποιον άνθρωπο. Αυτός όμως ήταν ο μονάκριβος αδελφός του Αγίου. Παρά τη βαθιά λύπη του, ο άγιος έκρυψε το φονιά και όταν έφτασε το απόσπασμα, τους παραπλάνησε λέγοντας ότι δεν είδε αυτόν που ψάχνουν. Μετά από αρκετή ώρα, βοήθησε και τον κυνηγημένο φονιά να διαφύγει.

"Η χήρα μάνα και το καλάθι"

 

(του μακαριστού Οικονόμου π. Ευέλθωντος Χαραλάμπους)

Ζούσε κάποτε, σ’ ένα χωριό μία χήρα πολύ φτωχιά με το μοναχογιό της. Για να μεγαλώσει το παιδί της ξενοδούλευε κι επειδή έβαλε σ’ αυτό όλο το μεράκι της,άπ’ τον καημό της αποφάσισε να το σπουδάσει. Πήγε λοιπόν κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία κι έλεγε: «Παναγία μου αξίωσέ με εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω το μοναχογιό μου». Έτσι με χίλιες στερήσεις και προσευχές κατάφερε η φτωχή χήρα να σπουδάσει το γιό της γιατρό.

Κάποια μέρα, με το δίπλωμα στην τσάντα ξεκίνησε ο γιατρός να επισκεφτεί τη μάνα του,που είχε πιά γεράσει, για να την ευχαριστήσει. Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία, που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.

Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει και ξυπνάει το γιό της και του λέει: «Σήκω, γιέ μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου. Ο γιατρός όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε, στα λόγια της και τα θεωρεί ξεπερασμένα.

Η μάνα φαρμακώθηκε, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστία αλλά και πόνο. Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιός της, ο γιατρός, τη ρώτησε: «Ε μάνα, τι κατάλαβες απ’ τα λόγια της εκκλησίας, εσύ, αγράμματη γυναίκα;» Η χήρα δεν απάντησε, μόνο έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του λέει: «Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθείς μαζί μου στην εκκλησία. Συγχωρεμένος να είσαι. Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μία άλλη χάρη και μη μου την αρνηθείς. Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό. «Μα με το καλάθι να σου φέρω νερό, μάνα; Τόσο τα χεις χαμένα»;Λέει εκείνος. «Πήγαινε εσύ για το χατίρι μου, του απαντάει εκείνη, κι ο,τι θέλει ας γίνει».

Παραξενεμένος ο γιατρός, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι, το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο. «Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη. Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα;», λέει ο γιατρός.«Ευχαριστώ, γιέ μου, που μ’ άκουσες. Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι όπως σου το’δωσα»; Απαντάει η μάνα. «Έ ναί, μόνο που είναι βρεγμένο». «Βλέπεις λοιπόν, γιέ μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το ‘δωσα; Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο. Έτσι κι εγώ πηγαίνω αγράμματη στην εκκλησία, δεν φέρνω τη σοφία της, αλλά είμαι δροσισμένη άπ’ τη χάρη της και αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω.

Τότε κατάλαβε ο γιατρός, ότι ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου… και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…» κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του και πήγαν ύστερα μαζί στην εκκλησία κι ευχαρίστησαν την Παναγία.

----------------------------------------------

Πηγή: Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος γ΄, έτος κα΄, αρ. 10, Παραλίμνι – Κύπρος, Οκτώβριος 2011.

Ο μέγας Βιτάλιος ... και οι πόρνες!!!

Ο μέγας Βιτάλιος αρχικά ησύχαζε στη μονή του μονάχου Σερίδωνος. Εκείνο τον καιρό (της πατριαρχίας του αγίου Ιωάννου) ήρθε στην Αλεξάνδρεια. Τη ζωή του εδώ, στην Αλεξάνδρεια, πολύ εύκολα θα μπορούσαν να την κατηγορήσουν οι άνθρωποι, στο Θεό όμως ήταν εξαιρετικά ευάρεστη, όπως τελικά αποδείχθηκε.Όταν ήρθε δηλαδή στην πόλη ο γέροντας – ήταν ήδη πάνω από εξήντα χρόνων – βάλθηκε να καταγράφει με επιμέλεια όλες τις πόρνες των διαφθορείων!

Συνάμα έπιασε δουλειά (κάπου), και συμφώνησε να παίρνει μεροκάματο δώδεκα οβολούς. Με τον έναν άπ’ αυτούς αγόραζε λούπινα και τα έτρωγε μετά τη δύση του ήλιου. Τους υπόλοιπους πήγαινε κάθε νύχτα και τους έδινε σε κάποια πόρνη, λέγοντας της:Πάρε τούτα (τα χρήματα), και φυλάξου αυτή τη νύχτα αμόλυντη για χάρη μου.Και μετά άπ’ αυτό, έμενε όρθιος ολόκληρη τη νύχτα σε μια γωνιά του πορνείου της γυναίκας εκείνης, κάνοντας μετάνοιες, ψελλίζοντας ακατάπαυστα ψαλμούς Και υψώνοντας ικετευτικά τα χέρια στο Θεό γι’ αυτήν. Έφευγε με την αυγή, αφού πρώτα την έβαζε να δεσμευθεί ότι δεν θα φανέρωνε σε κανέναν αυτό (πού είχε γίνει).Κάποιαν πάντως, πού τόλμησε να καταφρονήσει την υπόσχεση της Και ν’ αποκαλύψει το μυστικό, την έκανε ο γέροντας με την προσευχή του να δαιμονιστεί, ώστε να μην τολμήσει πια καμιά από τις άλλες να κάνει γνωστά όσα αφορούσαν τη ζωή του. Γιατί αυτός σ’ ένα μόνο αποσκοπούσε, στη σωτηρία ψυχών, Και προσευχόταν να συγχωρηθεί ή αμαρτία εκείνων πού μιλούσαν εναντίον του (συκοφαντικά)

.Το έργο τούτο του γέροντα έγινε αιτία να σωθούν πολλές. Γιατί βλέποντας οι γυναίκες την ολονύκτια ορθοστασία του Και τη γλώσσα του να υμνολογεί ακατάπαυστα το Θεό Και τη συνεχή προσευχή του για τη μεταστροφή Και τη σωτηρία τους, ξέκοβαν από τις αισχρές τους πράξεις, φρόντιζαν με επιμέλεια για τη σωφροσύνη, Και άλλες παντρεύονταν με νόμιμο σύζυγο, άλλες έμεναν έτσι, μακριά πια από τις αμαρτίες, ενώ άλλες εγκατέλειπαν εντελώς τον κόσμο, προτιμώντας τον μοναχικό βίο. Κανείς πάντως, όσο ζούσε (ο όσιος Βιτάλιος), δεν υποπτεύθηκε τη θεάρεστη κρυφή ζωή του. Γι’ αυτό ακριβώς, όταν κάποτε έβγαινε από το καταγώγιο της πιο διαβόητης πόρνης, τον συναντάει κάποιος ακόλαστος – μπαίνοντας εκείνος για ν’ αγοράσει τη βδελυρότητα -, Και τον χτυπάει μ’ όλη του τη δύναμη στο σαγόνι, λέγοντας:“Ως πότε, θεομπαίχτη, θα συνεχίζεις τις αισχρότητες σου;Σ’ αυτά ο γέροντας απάντησε: Φτωχέ μου, έχεις να δεχθείς τέτοιο χαστούκι, πού όλη σχεδόν ή Αλεξάνδρεια θα μαζευτεί άπ’ τις φωνές σου.

Πέρασε αρκετός καιρός, και ο άγιος εκείνος άνθρωπος αναχώρησε για τον Κύριο. Έμενε τότε σ’ ένα στενόχωρο κελλάκι, πού είχε χτίσει κάπου στη λεγόμενη Ηλιούπολη πόλη της Κάτω Αιγύπτου. Εκεί κάποιοι γείτονες του είχαν παραχωρήσει ένα μικρό παρεκκλήσι, οπού έκανε πολλές λατρευτικές συνάξεις. Όταν λοιπόν κοιμήθηκε, κανείς δεν το πήρε είδηση. Παρευθύς όμως εμφανίζεται ένας απαίσιος Αιθίοπας στον ακόλαστο εκείνο, πού τον είχε ραπίσει, και του καταφέρνει στο πρόσωπο ένα χτύπημα δυνατό και βροντερό – τόσο πολύ, πού ο κρότος ακούστηκε σε πολύ μεγάλη απόσταση – λέγοντας του συνάμα:Άρπαξε τούτο ‘δώ το χαστούκι, πού σου το στέλνει ο μοναχός Βιτάλιος, όπως σου το είχε πει.Αμέσως τότε ο ταλαίπωρος δαιμονίστηκε και άρχισε να κυλιέται (στη γη). Σύμφωνα με την πρόρρηση του αγίου, σχεδόν όλη ή Αλεξάνδρεια μαζεύτηκε γύρω του.Μόλις λοιπόν, μετά από πολλή ώρα, σηκώθηκε, άρχισε να ξεσκίζει τα ρούχα του. Σε μια στιγμή πετάχτηκε πάνω κι έτρεξε προς το σπιτάκι του αγίου, φωνάζοντας:Ελέησε με, δούλε του Θεού Βιτάλιε, γιατί πολύ αμάρτησα απέναντι στο Θεό και σε σένα!Όπως είδαν όλοι όσοι έτυχε να βρίσκονται εκεί, μόλις έφτασε στο σπιτάκι του γέροντα, το δαιμόνιο τον έριξε χάμω, τον έκανε να σπαράξει και μετά τον άφησε.

Όταν λοιπόν τα είδαν αυτά (οι παρόντες), μπήκαν μέσα και βρήκαν τον όσιο γονατιστό, να έχει παραδώσει στο Θεό την ψυχή του καθώς προσευχόταν. Ύστερα, σκύβοντας στο έδαφος, είδαν κάτι γραμμένο. Να τι έγραφε: Άνθρωποι της Αλεξάνδρειας, μην κρίνετε τίποτα πρόωρα, ώσπου να έρθει ο Κύριος”.Τότε ο δαιμονισμένος άρχισε να εξομολογείται μπροστά σε όλους ότι είχε κάνει εναντίον του δικαίου και ότι προφητικά του είχε πει εκείνος – αυτό πού είχε πάθει τώρα.Αμέσως ενημερώθηκε για όλα ο πατριάρχης, (ο άγιος Ιωάννης ο ελεήμων). Και μόλις ήρθε, μαζί με όλους τους κληρικούς του, Και διάβασε αυτό πού ήταν γραμμένο στο έδαφος, είπε:Παρά λίγο, αν παρασυρόμουν από τα λόγια των συκοφαντών, να έτρωγα εγώ εκείνο το ράπισμα!Τότε συγκεντρώθηκαν Και οι (πρώην) πόρνες, πλήθος, για την κηδεία του τίμιου σώματος, φέρνοντας αρώματα Και λαμπάδες Και θρηνολογώντας άπ’ τα βάθη της καρδιάς τους για τη στέρηση της διδαχής του, από την οποία πήγαζε τόση ωφέλεια. Τότε φανέρωσαν Και τη ζωή του, ότι δηλαδή δεν πήγαινε κοντά τους με πονηρό σκοπό, (αφού) ούτε τα μάτια του σήκωσε ποτέ σε καμιά τους ούτε τα χέρια τους άγγιξε με το χέρι του ούτε, πολύ περισσότερο, ξάπλωσε σε κάποιας το πλευρό

.Μερικοί όμως άρχισαν να τις κατηγορούν για τη σιωπή τους, λέγοντας ότι έτσι είχαν το κρίμα για το σκανδαλισμό πολλών. Εκείνες τότε πρόβαλλαν σαν απολογία την εντολή του αγίου καθώς Και την παιδαγωγική μάστιγα, με την οποία ο δαίμονας χτύπησε την ανυπάκουη.Αυτός πάλι πού είχε δώσει (στον άγιο) το ράπισμα Και το είχε πάρει πίσω, από τότε δεν παρέλειψε ποτέ να πηγαίνει στον τάφο του μακαρίου, πού αναδείχθηκε σε θησαυρό πολλών θαυμάτων, Και να τιμά (κάθε χρόνο) τη μνήμη του με την καθιερωμένη ψαλμωδία.Ύστερα από λίγα χρόνια έγινε Και μοναχός στη μονή του άββά Σερίδωνος. Μάλιστα, για την πολλή του ευλάβεια στον ιερό Βιτάλιο, του έδωσαν το κελί εκείνου. Έτσι έμεινε εκεί ως το θάνατο του, αφοσιωμένος στη ζωή της ησυχίας.Ό πατριάρχης πάλι ευγνωμονούσε ολόψυχα το Θεό, πού τον φύλαξε για να μην πει ή να σκεφτεί κάτι κακό για τη μακάρια Και άοίδιμη εκείνη ψυχή. Άλλα Και πολλοί από τους Αλεξανδρινούς, πού εύκολα κατέκριναν, διορθώθηκαν Και έκοψαν την κακή αυτή συνήθεια. Σε μερικούς μάλιστα ο πατριάρχης έλεγε:Πρέπει να προσέχουμε, αδελφοί,

Και να μην είμαστε εύκολοι στην κατάκριση.

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΡΓΥΡΗ+5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Στη χρυσή αλυσίδα των αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων δεν υπάρχουν μόνο ονόματα ανδρών αλλά και γυναικών, που ομολόγησαν με παρρησία δυνατή την πίστη τους προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Μια τέτοια θαρραλέα μορφή είναι και η αγία νεομάρτυς Αργυρή από τη Μικρά Ασία.
Γεννήθηκε στην Προύσα της Βιθυνίας το 1688 από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και τη Σωσάνα. Ο Θεός την είχε προικίσει με εξωτερική ωραιότητα συνδυασμένη με φυσική ευγένεια και καλοσύνη. Η μικρή αυτή αγνή κόρη αγαπούσε πολύ τον Θεό. Τον σεβόταν βαθιά και τηρούσε με ακρίβεια τις ευαγγελικές αρετές. Ήταν για πολλούς ένα παράδειγμα φωτεινό.
Όμως ο διάβολος την εφθόνησε. Κάποιος προύχοντας γείτονάς της Μουσουλμάνος τη συμπάθησε. Και προσπαθούσε μάταια με πονηρές προτάσεις και ενοχλήσεις να την αποσπάσει από τη χριστιανική της πίστη και ζωή.
Η επιθυμία του πονηρού αυτού ανθρώπου κορυφώθηκε όταν πληροφορήθηκε ότι η ευσεβής Αργυρή έκανε τους γάμους της. Λίγες μέρες λοιπόν μετά το Μυστήριο και ενώ τελούσαν οι νεόνυμφοι – κατά την παράδοσή τους – Παράκληση στην Yπεραγία Θεοτόκο, εισόρμησε στο Ναό ο αλλόθρησκος αυτός εχθρός της με άλλους μαζί Μωαμεθανούς και την άρπαξαν βίαια. Φορούσε μάλιστα την ημέρα εκείνη και το νυφικό της. Και την οδήγησαν στον κριτή της Προύσας. Την κατηγόρησαν εκεί όλοι μαζί και τη συκοφάντησαν στον δικαστή λέγοντας γι’ αυτήν «ότι είπε ότι θα αλλάξει πίστη και θα γίνει Τούρκα».
Αλλά και στην Κωνσταντινούπολη δυστυχώς έφθασε ο φθονερός προύχοντας υποκινούμενος από τον διάβολο και κατέθεσε τα ίδια ψέματα, ενώ η αγία ατάραχη βεβαίωνε: «Ουδέποτε σκέφθηκα ή είπα κάτι τέτοιο, να αρνηθώ την πίστη μου. Είμαι Χριστιανή και Χριστιανή θέλω να αποθάνω.»
Με νέα διαταγή του Τούρκου κριτή έδειραν την αγία Αργυρή και τη φυλάκισαν στην υγρή φυλακή της περιοχής Χάσκιοϊ. Ακολούθησαν και άλλες ανακρίσεις χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Οι γονείς της ευσεβούς νεόνυμφης κατέφυγαν μέχρι και σ’ αυτόν τον Σουλτάνο, αλλά δυστυχώς όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Η απόφαση του δικαστηρίου παρέμενε μία και έπρεπε να εκτελεσθεί με ακρίβεια: «Ή θα αλλαξοπιστήσει και θα παντρευτεί τον υιό του προύχοντα ή θα κλεισθεί ισόβια στη φυλακή». Η Αγία προτίμησε το δεύτερο. Αυτό της υπαγόρευε η συνείδησή της και η αγάπη της προς τον Χριστό. Να παραμείνει πιστή στον Κύριο «άχρι θανάτου».
Οι συνθήκες στη φυλακή ήταν σκληρές. Υπήρχαν συγκρατούμενες Τουρκάλες καταδικασμένες για βαριά παραπτώματα. Αυτές ενοχλούσαν την Αγία, την πείραζαν, την έβριζαν, τη χλεύαζαν. Εκεί η αγία δεχόταν ραβδισμούς και άλλα βάσανα. Κακοπαθούσε για την αγάπη του Χριστού. Για το άγιο ήθος της και το υπομονετικό της παράδειγμα μίλησαν αυτόπτες μάρτυρες – γυναίκες χριστιανές που ήταν και αυτές φυλακισμένες και είχαν ελευθερωθεί.
17 ολόκληρα χρόνια έμεινε στις φυλακές η αγία Αργυρή «δεσμία Ιησού Χριστού».
Όλα τα υπέφερε εκεί με χαρά και αγαλλίαση. Η φυλακή ήταν γι’ αυτήν Παράδεισος και ουρανός! Ανέπνεε τον Χριστό και ζούσε μέσα σε πλούσια Χάρη ειρήνης. Συνέχεια δοξολογούσε τον Κύριο.
Όταν κάποτε την ειδοποίησαν ότι ένας ευλαβής πλούσιος, ο Μανώλης Κιουρτζίμπασης μεσολαβεί για την απελευθέρωσή της, αυτή αρνήθηκε να δεχθεί την πρότασή του.
Προτίμησε να παραμείνει στη φυλακή, «το βασιλικόν παλάτιον» – όπως το ονόμαζε – του βασιλέως Χριστού.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Αργυρή – μετά από 17 συνολικά χρόνια εγκλεισμού – παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο στις 5 Απριλίου 1721, αφού προηγουμένως κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια που κρυφά τις έφεραν μέσα σε σταφίδα.
Το μαρτυρικό της σκήνωμα-σώμα ευσεβείς Χριστιανοί το έθαψαν κατά την επιθυμία της σε μία άκρη στον περίβολο του ναού της Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ (Πικρίδιο), που τότε ήταν νεκροταφείο. Στις 30 Απριλίου 1725 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της. Ο βιογράφος της άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης καταγράφει ότι το ιερό λείψανο της αγίας βρέθηκε ακέραιο, σώο, πλημμυρισμένο από θεία ευωδία. Ιερείς και πιστοί με ευλάβεια και συγκίνηση το απέθεσαν μέσα σε λάρνακα στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με την άδεια του τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Παϊσίου. Και η Αγία ετιμάτο με επισημότητα και με ευλάβεια κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου, ημέρα της ανακομιδής των ιερών Λειψάνων της. Στα δραματικά γεγονότα του 1955 που έγιναν στον Πόλη, φανατικοί και εμπαθείς Τούρκοι κατέστρεψαν και λεηλάτησαν μεταξύ των άλλων και τον ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής. Έκαψαν δε και την αγία λάρνακα. Σήμερα σώζονται σε μικρή λειψανοθήκη ελάχιστα υπολείμματα ιερών Λειψάνων της ενδόξου Νεομάρτυρός μας.
Ναΰδριο της Αγίας Αργυρής εγκαινιασμένο από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιάκωβο Γ’ υπάρχει στην κωμόπολη Παναγιούδα Λέσβου, όπου και τιμάται με λαμπρότητα.

Η αγία Νεομάρτυς Αργυρή δίκαια ονομάσθηκε «προστάτης του Γάμου και της ευσεβούς νεότητος». Ένας από τους σύγχρονους υμνογράφους της, ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, στον Παρακλητικό Κανόνα που συνέθεσε προς τιμήν της, έβαλε ως ακροστιχίδα του την τόσο εκφραστική ικεσία «Τὴν σωφροσύνην, Ἀργυρή, δὸς ἡμῖν δῶρον».
Και με έναν από τους ωραίους ύμνους την υμνεί και την παρακαλεί να στηρίζει με τις ευχές της τους πιστούς συζύγους σε θεάρεστη συζυγία: «Συζυγίαν ἐτήρησας ἄμωμον ἐκ φθόνου τοῦ πολεμήτορος· διό μάρτυς τήρει πάντοτε, εὐλαβεῖς συζύγους ἐν ἁγνότητι». Είθε με τις πρεσβείες της αγίας ενδόξου Νεομάρτυρος Αργυρής οι νέες οικογένειες της πατρίδος μας να απολαμβάνουν ειρήνη και χαρά και να μένουν θεμελιωμένες στον ασάλευτο βράχο της πίστεώς μας, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:Ο Θεός μας δεν είναι Θεός ισότητας!

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης.

Η ισότητα θα απέκλειε όλο το δίκαιο και όλη την αγάπη, θα απέκλειε όλο το ήθος.

Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του λόγω ισότητα; Και η μάνα αγαπά το παιδί της λόγω ισότητας; Και ο φίλος αγαπά τον φίλο λόγω ισότητας;

Η ανισότητα είναι η βάση του δικαίου και υποκινητής της αγάπης.

Όσο διαρκεί η αγάπη, κανένας δεν ξέρει για την ισότητα.

Όσο βασιλεύει το δίκαιο, κανείς δεν μιλάει για την ισότητα.

Όταν χάνεται η αγάπη, οι άνθρωποι μιλούν περί δικαίου και εννοούν την ισότητα.

Όταν μαζί με την αγάπη εξαφανίζεται και το δίκαιο, οι άνθρωποι μιλούν περί ισότητας και εννοούν την ανηθικότητα.

Δηλαδή, όταν εξαφανίζεται το ήθος το αντικαθιστά η ανηθικότητα.

Από τον τάφο της αγάπης ξεφυτρώνει το δίκαιο, από τον τάφο του δικαίου ξεφυτρώνει ισότητα.

Ιερομόναχος Νεόφυτος Βατοπεδινός (1876 – 3 Απριλίου 1967)

Ο κατά κόσμον Αγαθάγγελος Θεοχαρούδης του Δημητρίου και της Αναστασίας γεννήθηκε το 1876 στο Γομάτι Χαλκιδικής. Προσήλθε το 1892 στο ωραίο και αρχαίο Βατοπεδινό Κελλί του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, όπου θησαυριζόταν το χέρι του. Εκάρη μοναχός το 1899 από τον Γέροντα Νεόφυτο τον Α’. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1907 και πρεσβύτερος το 1909.

Υπήρξε άριστος, διακριτικός και φημισμένος Πνευματικός. Τον καλούσαν συχνά στη Χαλκιδική προς εξομολόγηση των πιστών. Σε κανέναν άλλο Πνευματικό δεν πήγαιναν τόσοι πολλοί να εξομολογηθούν. Γράφει ο Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης στο περίφημο Λαυσαϊκόν του: «Προΐσταται ως Γέρων ο καλοκάγαθος και ευλαβής πνευματικός Νεόφυτος ιερομόναχος κατ’ έτος καλούμενος προς εξομολόγησιν εις την γείτονα Χαλκιδικήν όθεν κατάγεται, διεδέχθη εν τη διακονία ταύτη έτερον διάσημον πνευματικόν εκ των αυτών Βατοπεδινών Κελλίων τον Νεόφυτον και αυτόν καλούμενον, μνήμην δικαίου μετ’ εγκωμίων καταλιπόντα εις τα πλησιόχωρα μέρη και τοις αγιορείταις πατράσι». Ο διακο-Διονύσιος ο Φιρφιρής († 1999) έλεγε πως κάποτε ένας νέος απογοητευμένος πήγαινε ν’ αυτοκτονήσει, γιατί ένας Πνευματικός τον επετίμησε να κοινωνήσει μόνο προ του θανάτου του. Τον έστειλε στον Γέροντα Νεόφυτο. Ο παπα-Νεόφυτος τον δέχθηκε με συμπάθεια και καλοσύνη. «Μετανοείς, παιδί μου», του είπε˙ «όλα τα κρίματά σου πάνω μου. Την Κυριακή να κοινωνήσεις». Κοινώνησε και σώθηκε.

Ο Γέροντας Νεόφυτος απόκτησε καλή συνοδεία. Τους Θάσιους μοναχούς Σωφρόνιο και Παντελεήμονα και τον μοναχό Παγκράτιο († 1999), που γνωρίσαμε καλά. Ο Γέροντας Νεόφυτος είχε έλθει στο Όρος δεκάχρονος. Δωδεκάχρονο έφερε σ’ ένα καλάθι, πάνω στο γαϊδούρι, από το χωριό τους Γομάτι, τον ανεψιό του, μετέπειτα μοναχό Παγκράτιο, που εκοιμήθη στο Κελλί των Ιωσαφαίων στις Καρυές, ύστερα από φρικτούς πόνους του καρκίνου, μετά από εξομολόγηση μετά δακρύων και Θεία Κοινωνία.

Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 3.4.1967 ο σπουδαίος Πνευματικός Νεόφυτος.

Πηγές–Βιβλιογραφία:

Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Βατοπεδίου. Γαβριήλ Διονυσιάτου άρχιμ., Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους, Βόλος 1953, σ. 60. Διήγησις αδελφών Ιωσαφαίων – Καρυών.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄ – 1956-1983, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

«Εγώ παρέλαβα από τον Κύριο, αυτό το οποίο σας παρέδωσα»

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων,Δ΄ Μυσταγωγική Κατήχηση

Α’.Και μόνη αυτή η διδασκαλία του μακάριου Αποστόλου Παύλου είναι αρκετή και μπορεί να σας ενημερώσει για τα θεία Μυστήρια, τα οποία σας αξίωσε η Χάρη του Θεού να λάβετε και έτσι να γίνετε σύσσωμοι και σύναιμοι του Χριστού. Γιατί, λίγο πριν, ο Απόστολος Παύλος μας είπε μεγαλόφωνα ότι: «Κατά τη νύχτα, κατά την οποία παραδόθηκε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, πήρε στα χέρια Του άρτο και αφού ευχαρίστησε το Θεό-Πατέρα, τον έκοψε σε κομμάτια και τον έδωσε στους μαθητές Του, λέγοντας: «Πάρτε και φάτε, γιατί αυτό εδώ είναι το Σώμα μου. Και μετά, πήρε το ποτήρι και αφού πάλι ευχαρίστησε το Θεό-Πατέρα, είπε: Πάρτε και πιέστε, γιατί αυτό εδώ είναι το Αίμα μου». Αφού λοιπόν 0 ίδιος ο Χριστός είπε ξεκάθαρα, γι’ αυτόν τον άρτο: «Αυτό εδώ είναι το Σώμα μου», ποιός θα τολμήσει στο εξής να αμφιβάλει; Και όταν ο ίδιος Αυτός βεβαίωσε και είπε; «Αυτό είναι το Αίμα μου», ποιός θα αμφισβητήσει και θα πει ότι δεν είναι αυτό το Αίμα Του;

Β’. Εκείνος που τον παλιό καιρό, στην πόλη Κανά της Γαλιλαίας, μ’ ένα Του νεύμα, μετέβαλε το νερό σε κρασί, δεν είναι και τώρα αξιόπιστος, που με την Αρχιερατική ευχή Του μετέβαλε το κρασί σε Αίμα; Εκείνος που, όταν προσκλήθηκε σε ανθρώπινο γάμο, έκανε αυτό το τόσο παράδοξο θαύμα, δεν είναι πολύ πιό εύλογο να ομολογείται ότι χάρισε στους υιούς του Νυμφώνα Του του πνευματικού, στα μέλη της Εκκλησίας Του, την απόλαυση του Σώματος και Αίματός Του;

Γ’. Ώστε λοιπόν με κάθε βεβαιότητα μεταλαμβάνουμε τον άρτο και τον οίνο, ως Σώμα και Αίμα Χριστού. Γιατί με τη μορφή του άρτου σου δίνεται το Σώμα του Χριστού και με τη μορφή του οίνου σου δίνεται το Αίμα Του. Ώστε, αφού μεταλάβεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, να γίνεις ένα σώμα και ένα αίμα με το Χριστό. Με τον τρόπο αυτό γινόμαστε και Χριστοφόροι, εφόσον έτσι διαδίδεται και κυκλοφορεί σ’ όλα τα μέλη του σώματός μας, το δικό Του Σώμα και το δικό Του Αίμα. Και, όπως λέει ο μακάριος Απόστολος Πέτρος, γινόμαστε «κοινωνοί της θείας φύσεως».

Δ’. Ο Χριστός, μιλώντας κάποτε στους Ιουδαίους, έλεγε: «Εάν δεν φάτε τη σάρκα και δεν πιείτε το αίμα μου, δεν θα έχετε μέσα σας ζωή». Εκείνοι, επειδή δεν κατάλαβαν το πνευματικό νόημα των λόγων Του, σκανδαλίστηκαν και έφυγαν γυρίζοντας πίσω, γιατί νόμισαν ότι ο Σωτήρας του κόσμου τους προέτρεπε να φανέ σάρκα ανθρώπου.

Ε’. Υπήρχαν και στην Παλαιά Διαθήκη οι άρτοι της προθέσεως. Αλλά εκείνοι οι άρτοι, επειδή ανήκανε στην Παλαιά Διαθήκη, έλαβαν τέλος. Στην Καινή Διαθήκη όμως υπάρχει ο ουράνιος Άρτος και το Ποτήριο που χαρίζει τη σωτηρία, τα οποία αγιάζουν και την ψυχή και το σώμα του ανθρώπου. Γιατί, όπως ο άρτος είναι κατάλληλος για τροφή του σώματος, έτσι και ο Θεός-Λόγος τρέφει και αγιάζει την ψυχή.

ΣΤ’. Μη λοιπόν, νομίζεις ότι ο Άρτος και ο Οίνος είναι απλώς ψωμί και κρασί. Αλλά, όπως ξεκάθαρα έχει αποφασίσει ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός, αυτά είναι το Σώμα και το Αίμα Του. Και αν η αίσθηση της γεύσεως σε κάνει να τα νιώθεις έτσι, όμως η πίστη να σε διαβεβαιώνει για την αλήθεια. Να μην κρίνεις το πράγμα από τη γεύση, αλλά να πληροφορείσαι και να διαβεβαιώνεσαι από την πίστη, ότι πραγματικά αξιώθηκες να λάβεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Ζ’. Αυτού του μυστηρίου τη δύναμη στην εξηγεί ο μακάριος προφήτης Δαβίδ, λέγοντας: «Ετοίμασες και μου παρέθεσες πνευματικό τραπέζι, μπροστά στα μάτια εκείνων που με θλίβουν» (Ψαλμ. 22, 5). Αυτό που θέλει μ’ αυτό να πει ο προφήτης είναι τούτο: Πριν από τον ερχομό Σου στη γη, ω Δέσποτα, ετοίμαζαν οι δαίμονες στους ανθρώπους τραπέζι μολυσμένο, αμαρτωλό, γεμάτο από διαβολική δύναμη (Μαλ. 1, 7 και 12). Αλλά μετά την παρουσία Σου, ετοίμασες Εσύ για μένα Τράπεζα. Όταν ο άνθρωπος λέει στο Θεό «ετοίμασες για μένα Τράπεζα», τί άλλο σημαίνει αυτό, παρά το μυστικό και νοητό τραπέζι, το οποίο ο Θεός μας ετοίμασε κατά πρόσωπο του δαίμονα, αντί για εκείνο το τραπέζι που μας ετοίμαζαν, πριν τον ερχομό του Χριστού, οι δαίμονες; Και μάλιστα κάνει θαυμάσια ο προφήτης Δαβίδ αυτό το συσχετισμό. Γιατί εκείνη η τράπεζα είχε κοινωνία με τους δαίμονες, αυτή όμως η Αγία Τράπεζα έχει κοινωνία με το Θεό. Και συνεχίζει ο προφήτης Δαβίδ: «Άλειψες με μύρο το κεφάλι μου» (Ψαλμ. 22, 5). Άλειψε με μύρο το κεφάλι σου στο μέτωπο, για να σε σφραγίσει και να έχεις εκείνη τη σφραγίδα του Θεού. Κι έτσι να γίνεις αποτύπωμα της σφραγίδας, δηλαδή μέτοχος του Αγίου Πνεύματος, αγιασμένος από το Θεό. «Και το Ποτήρι Σου με μεθάει με μοσχομύριστο κι ευωδιαστό κρασί» (Ψαλμ. 22, 5). Βλέπεις ότι αυτό που εδώ ο Ψαλμωδός ονομάζει Ποτήρι, είναι εκείνο που πήρε ο Ιησούς στα χέρια Του και αφού πρόσφερε ευχαριστία στο Θεό-Πατέρα, είπε: «Αυτό εδώ είναι το Αίμα μου, το οποίο χύνεται για να σωθούν πολλοί και για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους».

Η’. Γι’ αυτό και ο Σολομώντας στο βιβλίο του Εκκλησιαστή, υπονοώντας αυτήν ακριβώς τη χάρη, έλεγε: «Έλα, λοιπόν, και φάε με ευφροσύνη τον άρτο σου». «Έλα»! Προσκαλεί, με τη σωτηριώδη κλήση, που γίνεται πρόξενος μακαριότητας. «Και πιες με αγαθή καρδιά τον οίνο σου», τον πνευματικό οίνο, «κι ας χυθεί λάδι πάνω στο κεφάλι σου». Βλέπεις πώς εδώ υπονοεί και το Μυστήριο του Χρίσματος; Και «ας είναι για πάντα λευκά τα ενδύματά σου, γιατί ο Κύριος ευαρεστήθηκε και αναπαύθηκε από τα έργα σου». Τώρα αναπαύθηκε και ευαρεστήθηκε ο Κύριος από τα έργα σου. Γιατί, πριν να προσέλθεις και να λάβεις τη Χάρη, με τα μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, τα έργα σου ήταν «γεμάτα ματαιότητα και εξυπηρετούσαν μάταιους σκοπούς» (Εκκλ. 1, 2). Τώρα όμως έβγαλες τα παλαιά ενδύματα και αφού φόρεσες τα πράγματι λευκά, δηλαδή τα πνευματικά, πρέπει να είσαι έτσι λαμπροφορεμένος σ’ όλη σου τη ζωή. Λέγοντας βέβαια αυτό, δεν εννοώ ότι πρέπει να φοράς πάντοτε λευκά ρούχα, αλλά να περιβάλλεις το σώμα σου με την πραγματικά λευκή, λαμπρή και πνευματική περιβολή, για να λες, όπως και ο μακάριος προφήτης Ησαΐας είπε: «Ας γεμίσει από αγαλλίαση η ψυχή μου για τον Κύριό μου. Γιατί μ’ έντυσε με ένδυμα, που χαρίζει τη σωτηρία και με χιτώνα, που με γεμίζει ευφροσύνη» (Ησ. 61, 10).

Θ’. Τώρα λοιπόν που πληροφορήθηκες αυτά, ότι δηλαδή ο άρτος που βλέπουμε κατά τη θεία Μετάληψη, αν και είναι άρτος κατά τη γεύση, όμως δεν είναι απλό ψωμί, αλλά Σώμα Χριστού, και ο οίνος που μεταλαμβάνουμε, παρόλο που η γεύση του είναι τέτοια, όμως δεν είναι απλό κρασί, αλλά είναι Αίμα Χριστού και ότι, μιλώντας γι’ αυτά, έψαλλε παλιά ο Δαβίδ: «Και ο άρτος στηρίζει την καρδιά του ανθρώπου, ώστε να γίνει απαλό και ιλαρό το πρόσωπο που αλείφτηκε με λάδι» (Ψαλμ. 103, 15)· στηρίξου πνευματικά, καθώς μεταλαμβάνεις αυτό, ως πνευματικό άρτο και κάνε ιλαρό το πρόσωπο της ψυχής σου. Και ας σου χαρίσει ο Θεός αυτή τη δωρεά να έχεις το πρόσωπό σου πάντα ακάλυπτο, από την καθαρή συνείδηση, που θα σου χαρίζει την παρρη¬σία. Και να αντιφεγγίζεις τη δόξα του Κυρίου και να ανεβαίνεις από δόξα σε δόξα, ενωμένος με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, στον Οποίο ανήκει η δόξα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, «Κατηχήσεις», εκδ. Ετοιμασία Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου – Καρέα, σ. 436-440)

H ζωή στο σπίτι κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.(Του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

Στις Σαρακοστές καλό είναι να γνωρίζεις μόνο εκκλησία και σπίτι, τίποτ’ άλλο. 

Φτάνεις, λοιπόν, στο σπίτι.

Τί θα κάνεις εκεί; Θα αγωνιστείς μ’ όλη σου τη δύναμη να διατηρήσεις την προσήλωση του νου και της καρδιάς στον Κύριο.

Αμέσως μετά την εκκλησία, τρέξε στο δωμάτιό σου και κάνε αρκετές μετάνοιες, ζητώντας ευλαβικά από τον Θεό να σε βοηθήσει, ώστε να αξιοποιήσεις το χρόνο της παραμονής σου στο σπίτι με τρόπο ωφέλιμο για την ψυχή σου.

Ύστερα κάθησε και ξεκουράσου για λίγο.

Αλλά και τότε μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν.

Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή : “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!”. 

Αφού ξεκουραστείς πρέπει ν’ ασχοληθείς με κάτι, είτε προσευχή είτε εργόχειρο.

Τί εργόχειρο θα κάνεις δεν έχει σημασία∙ ξέρεις ήδη τί σου αρέσει. Είναι, βλέπεις, αδύνατο να ασχολείσαι όλη την ώρα με πνευματικά πράγματα∙ χρειάζεται να έχεις και κάποιο ευχάριστο εργόχειρο. Μ’ αυτό θα καταπιάνεσαι, όταν η ψυχή σου είναι κουρασμένη, όταν δεν έχεις τη δύναμη να διαβάσεις ή να προσευχηθείς. Αν, βέβαια, οι πνευματικές σου ενασχολήσεις πηγαίνουν καλά, το εργόχειρο δεν είναι απαραίτητο. Εκπληρώνει μόνο την ανάγκη αξιοποιήσεως του χρόνου, που αλλιώς θα σπαταλιόταν σε απραξία. Και η απραξία είναι πάντα ολέθρια, πολύ περισσότερο όμως στον καιρό της νηστείας.

Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς στο σπίτι; Σωστά σκέφθηκες ότι τη Σαρακοστή οφείλουμε να προσθέτουμε κάτι στον συνηθισμένο κανόνα προσευχής. Νομίζω, ωστόσο, πως αντί να διαβάζεις περισσότερες προσευχές από το Προσευχητάρι, είναι καλύτερο ν’ αυξήσεις τη διάρκεια της άμεσης επικοινωνίας σου με τον Κύριο. Κάθε μέρα, πριν αρχίσεις και αφού τελειώσεις τη την ορθρινή και βραδυνή ακολουθία, να απευθύνεσαι με δικά σου λόγια στον Κύριο, την Υπεραγία Θεοτόκο και τον φύλακα άγγελό σου, ευχαριστώντας τους για την προστασία τους και παρακαλώντας τους για την ικανοποίηση των πνευματικών σου αναγκών. Ζήτα τους να σε βοηθήσουν, ώστε, πρώτα απ’ όλα να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να αποκτήσεις αυτογνωσία και, όταν την αποκτήσεις, να σου χαρίσουν ζήλο και δύναμη, ώστε να θεραπεύσεις τις πληγές της ψυχής σου. Ζήτα τους, ακόμα, να γεμίσουν την καρδιά σου με το αίσθημα της ταπεινώσεως και της συντριβής. Η ταπείνωση είναι η πιο ευάρεστη στον Θεό θυσία. Έτσι να προσεύχεσαι. Μην επιβάλεις, όμως, στον εαυτό σου έναν προσευχητικό κανόνα μακρύ και βαρύ, έναν κανόνα που θα υπερβαίνει τα μέτρα των ψυχοσωματικών σου δυνάμεων και θα σε καταβάλλει. Καλύτερα είναι να προσεύχεσαι συχνότερα στη διάρκεια της ημέρας και, όταν ασχολείσαι μ’ οποιαδήποτε άλλη εργασία, να έχεις το νου σου στο Θεό. 

Μετά την προσευχή, διάβαζε για λίγο με αυτοσυγκέντρωση. Η μελέτη δεν αποσκοπεί στο φόρτωμα του μυαλού σου με διάφορες πληροφορίες και γνώσεις, αλλά στην ψυχική σου ωφέλεια και εποικοδομή. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να διαβάζεις πολλά. Διάβαζε όμως με προσοχή μεγάλη και με καρδιακή συμμετοχή. 

“Τί να διαβάζω;”, θα με ρωτήσεις. Μόνο πνευματικά βιβλία, φυσικά. Η προσεκτική ανάγνωση τέτοιων βιβλίων εμπνέει την ψυχή περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο. Αν πάντως, στη διάρκεια της μελέτης γεννιέται ο πόθος της προσευχής, ν’ αφήνεις το βιβλίο και να προσεύχεσαι. 

Θα διαβάζεις, λοιπόν, θα προσεύχεσαι, θα κάνεις μετάνοιες. Και μ’ όλα αυτά, ωστόσο, δεν θα μπορέσεις να κρατήσεις το νου και την καρδιά σου σε κατάσταση συνεχούς και έντονου αγώνα. Είναι αναπόφευκτο να κουράζεσαι. Τότε, όπως σου είπα, θα ασχολείσαι με κάποια πρακτική εργασία. 

Σκέφτεσαι, καθώς μου γράφεις, να μειώσεις την ποσότητα του καθημερινού σου φαγητού. Σωστή κι ωφέλιμη η σκέψη σου∙ σωστή, γιατί το σώμα, που με τις παρεκτροπές του σε αναγκάζει να μετανοείς, οφείλει να καταβάλει στη διάρκεια της Σαρακοστής τους μόχθους που του αναλογούν∙ και ωφέλιμη, γιατί με τη νηστεία το σώμα δουλαγωγείται, ο νους καθαρίζεται, η καρδιά μαλακώνει, τα πάθη νεκρώνονται. Μόνο μην το παρακάνεις. Ήδη τρως τόσο λίγο. 

Πρέπει να έχεις δυνάμεις, για να στέκεσαι στην εκκλησία και για ν’ αγωνίζεσαι στο σπίτι. Κοίτα να τρως τόσο, όσο χρειάζεται για να μην εξασθενήσεις. 

Καλό θα ήταν επίσης, να μείωνες λίγο το χρόνο του ύπνου και της αναπαύσεώς σου. Είναι μία θυσία για σένα, αλλά κάθε λογής θυσία ταιριάζει σ’ αυτή την περίοδο. 

Και με τις συζητήσεις τί θα γίνει; Τη Σαρακοστή τουλάχιστον, οι συζητήσεις με τους άλλους ας περιοριστούν σε πνευματικά θέματα. 

Ακόμα καλύτερες είναι οι κοινές πνευματικές αναγνώσεις, που δίνουν αφορμές για την ανταλλαγή εποικοδομητικών σκέψεων και για την εξαγωγή ωφέλιμων συμπερασμάτων. Κατάλληλοι γι’ αυτό τον σκοπό είναι οι Βίοι των Αγίων. 

Αρκετά έγραψα. Θα προσθέσω ό,τι άλλο χρειάζεται αργότερα. 

Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ γράμματα σε μια ψυχή» – ΕΚΔΟΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ

ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2000

Ο άγιος της χαράς

Γράφει ο π. Βασίλειος I. Καλλιακμάνης

α) “Χαρά μου, απόκτησε πνεύμα ειρήνης και τότε χιλιάδες ψυχές θα σωθούν κοντά σου”.

Η διδαχή αυτή του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που τιμάται στις 2 Ιανουαρίου, γίνεται λίαν επίκαιρη στη σύγχρονη εποχή, αφού όλα τα πράγματα μετρούνται με επίκεντρο τα οικονομικά μεγέθη και είναι διάχυτες η ανασφάλεια, η διαρκής ταραχή και η σύγχυση.

Προφανώς δεν υπάρχει παραμικρή υποψία για τις κρυμμένες εσωτερικές δυνάμεις που βρίσκονται σε ύπνωση, αλλά φανερώνονται από τους ανθρώπους που αξιοποιούν τα δώρα του Θεού. Και οι δυνάμεις αυτές σχετίζονται με πνευματικά μεγέθη και την ποικιλία των θείων χαρισμάτων,

β) Ο Όσιος Σεραφείμ ήταν άνθρωπος του Θεού και μέσα από δύσκολες συνθήκες ανέδειξε τα δώρα και τα χαρίσματα με τα οποία τον προίκισε ο Θεός.

Στην ερώτηση του πλούσιου γαιοκτήμονα Μοτοβίλωφ, που είχε θεραπευθεί από τον όσιο και έγινε στη συνέχεια πιστός μαθητής του, “ποιος είναι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής;”, εκείνος απάντησε: “Είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος που λαμβάνουμε με όσα μας συνιστά η Εκκλησία και προπαντός με την προσευχή”.

γ) Όταν στη συνέχεια, μετά από θερμή προσευχή του οσίου ο Μοτοβίλωφ δέχθηκε αγιοπνευματική εμπειρία και ρωτήθηκε από αυτόν τι αισθάνεται, απάντησε: “Ησυχία, και ειρήνη ανέκφραστη. Η καρδιά μου κατακλύζεται από άρρητη χαρά.Κι ακόμη, μια ανείπωτη θερμότητα και ευωδία, που δεν έχω αισθανθεί ποτέ”. Αυτή η ευωδία είναι του αγίου Πνεύματος και η θερμότητα είναι εσωτερική, απάντησε ο όσιος. Θερμαινόμενοι από αυτή οι ερημίτες δεν φοβούνταν το χειμώνα, διότι ήσαν ενδεδυμένοι το χιτώνα της χάριτος, που αντικαθιστούσε το ένδυμα,

δ) Όπως γράφει ο Φώτης Κόντόγλου; “Μέσα στα δάση του Σάρωφ υπήρχανε κι’ άλλοι ασκητάδες, ο ένας μακριά από τον άλλον ως δυο-τρία βέρστια. Πολλοί απ’ αυτούς γνωρίζανε τον πάτερ Σεραφείμ, επειδή ήτανε κι’ αυτοί από το Κουρσκ. Η δική του καλύβα βρισκότανε σ’ ένα χαμοβούνι με πυκνά δέντρα. Στο νου του ολοένα είχε τη ζωή του Χριστού, μέρα-νύχια συλλογιζότανε τα διάφορα ιστορικά του Κυρίου, με θεϊκόν έρωτα. Κι’ επειδή βρισκότανε μακριά από την Παλαιστίνη, για να θαρρή πως ζει εκεί που έζησε σαν άνθρωπος ο Χριστός, έδωσε διάφορα ονόματα από το Ευαγγέλιο στα μέρη που έκανε την προσευχή του”,

ε) “Τις Κυριακές και τις γιορτές πήγαινε στην εκκλησία του μοναστηριού και κοινωνούσε. Τις περισσότερες φορές τον παρακαλούσανε οι μοναχοί να μη φύγη αμέσως, για να ακούσουνε τα αγιασμένα λόγια του. Γυρίζοντας πίσω στην κέλλα του, έπαιρνε παξιμάδι για όλη τη βδομάδα. Μα πάντα του περίσσευε. Τόδινε στα άγρια ζώα που ήτανε οι σύντροφοι του, λύκοι, αρκούδες, τσακάλια, αλεπούδες, σαύρες, φίδια κι’ άλλα, καθώς και στ’ αγαπημένα του τα πουλιά”,

στ) Η εσωτερική ειρήνη του οσίου απηχούνταν και στη δημιουργία του Θεού, αφού κοντά του ημέρευαν ακόμη και τα άγρια ζώα. Είναι γνωστή η ειρηνική σχέση του αγίου με μια αρκούδα. Στην καρδιά του μεγάλου ασκητή ενοικούσε η χάρη. Αλλά και η χαρά ως καρπός του Αγίου Πνεύματος πλημμύριζε τη ζωή του. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τους  πειρασμούς ο όσιος Σεραφείμ ήταν ο άγιος της χαράς. Δόξαζε τον Θεό ακόμη και για τις κακουχίες.

ζ) “Η δόξα του οσίου του Σάρωφ δεν είναι επίγεια και πρόσκαιρη, αλλά ουράνια κι αιώνια, μόλο που έλεγε τον εαυτό του φτωχό Σεραφείμ και ταπεινό δούλο της Παναγίας”, σημειώνει ο Φ. Κόντογλου. Είναι από εκείνους τους αγίους που ήτανε χαρούμενοι σαν τα παιδιά, κατά τον λόγο του Κυρίου που είπε: “Εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών” (Ματθ. 18,3).

Ο Θεός δεν είναι αφηρημένη έννοια

 Γράφει ο π. Βασίλειος Καλλιακμάνης

α) Η Β’ Κυριακή της αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά (14ος αιώνας).
Το έργο του, που στηρίζεται στην προγενέστερη χριστιανική παράδοση, έγινε συνοδικώς αποδεκτό από την Εκκλησία, που τον κατέταξε στη χορεία των μεγάλων διδασκάλων της.

Οπότε, μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας τιμάται ο κατεξοχήν διδάσκαλος της ορθόδοξης πίστης, που λάμπρυνε την Εκκλησία και συνδέθηκε στενά με την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

β) Ο Θεός, για τον Άγιο Γρηγόριο, δεν είναι αφηρημένη έννοια ή φιλοσοφική ιδέα, αλλά πρόσωπο ζων που καλεί σε κοινωνία τον άνθρωπο.

Στους προφήτες και πατριάρχες της Παλαιάς Διαθήκης παρουσιαζόταν ως Μεγάλης βουλής Άγγελος ή «εν είδει ανθρώπου», αλλά στην περίοδο της Καινής Διαθήκης ο Θεός «κατ’ ουσίαν γέγονεν αληθώς άνθρωπος». Έτσι, κάθε βαπτισμένος χριστιανός κατά το μέτρο της δεκτικότητάς του μπορεί να γνωρίζει τον Θεό στο πρόσωπο του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου, που μετέχεται διά των μυστηρίων.
γ) Ακολουθώντας τους παλαιούς Πατέρες ο Άγιος Γρηγόριος διακρίνει στον Θεό την απρόσιτη και ακατάληπτη θεία ουσία από τις άκτιστες μεθεκτές θείες ενέργειες. Στην προνοητική και δημιουργική ενέργεια μετέχουν όλα τα όντα, ενώ στη ζωοποιό ενέργεια τα ζωντανά και στη σοφοποιό τα λογικά. Ο Θεός κάνει τα πάντα για να θεώσει τον άνθρωπο. Η άσκηση, η νηστεία και η προσευχή αποτελούν θετική απάντηση στη θεία πρόσκληση και συμβάλλουν στην άνθηση της χάρης του αγίου Βαπτίσματος και των δωρεών του αγίου Χρίσματος. Με τη χάρη αποκαλύπτεται η «εντός ημών βασιλεία» (Λουκ. 17,21) και ο «κρυπτός της καρδίας άνθρωπος» (Α’ Πέτρ. 3,4).
δ) Ο αγώνας για την κάθαρση από τα πάθη, τη μεταστοιχείωσή τους σε αρετές και την πνευματική μεθηλικίωση διεξάγεται κυρίως στην καρδιά του χριστιανού. Η καρδιά είναι «το ταμείον των λογισμών και το πρώτο σαρκικό όργανο του λογιστικού» κατά τον Άγιο Γρηγόριο. Οπότε η πνευματική εγρήγορση και η μετάνοια, η διόρθωση και η προσοχή συνδέονται με τον «θρόνο της χάριτος», την καθαρή καρδιά.
ε) Η θεία χάρη «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν. 1,9) και όχι μόνο όσους έχουν φθάσει σε ανώτερα στάδια πνευματικής τελείωσης. Αρχικά συνδράμει να αναγνωριστεί η αμαρτία και η τραγική κατάσταση της πτώσης. Κατόπιν ως λεπτή φλόγα θείου φωτός φέρει σε αυτογνωσία και αποκαλύπτει το εσωτερικό σκότος. Σταδιακά όμως ο χριστιανός φωτίζεται και εν «τω φωτί της δόξης του Θεού» αποκτά την ειρήνη των λογισμών, αναπνέει την ελευθερία του Πνεύματος και γίνεται υιός Θεού κατά χάριν.
στ) Η στροφή προς τον «έσω άνθρωπο» δεν καλλιεργεί την ατομική σωτηρία, όπως νομίζουν ορισμένοι, αλλά παρέχει την ευκαιρία φιλάδελφου ανοίγματος προς τον πλησίον. Το άνοιγμα αυτό δημιουργεί τις προϋποθέσεις υγιούς κοινωνικότητας χωρίς εμπάθεια. Σε κάθε περίπτωση ο χριστιανός δεν σώζεται μόνος του. Σώζεται με τους συνανθρώπους του και διά των συνανθρώπων του εντός της Εκκλησίας. Αντίθετα ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να σωθεί χωρίς τον Θεό και τους συνανθρώπους του. Γι’ αυτό διακρίνεται για τη μεγάλη εξωστρέφεια, την υπέρμετρη κινητικότητα και την έντονη δραστηριότητα. Άγευστος της εσωτερικής ησυχίας στρέφεται στην επιφανειακή κριτική των πάντων, την αυτοδικαίωση και την αυτοκαταστροφή.
ζ) Αλλά και στον εκκλησιαστικό χώρο προβάλλεται ο κοινωνικός χαρακτήρας της εν Χριστώ ζωής και μάλλον λησμονείται η μυστηριακή, ησυχαστική, ασκητική και νηπτική της διάσταση. Όμως, οποιαδήποτε κοινωνική προσφορά για να είναι επιτυχής προϋποθέτει εσωτερική ησυχία, καθαρή καρδιά και φωτισμένο νου. Ανάλογα αισθητήρια απαιτούνται για να βλέπει κάποιος στο κάλλος της κτίσεως το δημιουργικό χέρι του Θεού και να αναφωνεί, «ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας» (Ψαλμ. 103,24).

Η μετάνοια πρέπει να είναι αληθινή, για να συγχωρέσει ο Θεός τις αμαρτίες μας

Ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη! Φωνάζουν οι κυβερνήτες και οι λαοί τους σκοτώνονται πολεμώντας, επειδή μιλάνε για ειρήνη χωρίς Θεό.

Ψωμί, ψωμί, ψωμί! Φωνάζουν οι επιστήμονες της ευρωπαϊκής οικονομίας και οι λαοί τους πεινάνε, γιατί ζητούν ψωμί χωρίς τη βοήθεια του Θεού.

Νόμοι, νόμοι, νόμοι! Φωνάζουν οι καθηγητές του ευρωπαϊκού δικαίου και της δικαιοσύνης και οι λαοί τους κάνουν παρανομίες κάθε μέρα και κάθε στιγμή, γιατί συντάσσουν δικούς τους νόμους και όχι θεϊκούς….

Η νέα Ευρώπη έσπασε τις πλάκες του μωσαϊκού νόμου, παράκουσε τις εντολές του Χριστού. Καταπάτησε το νόμο της ηθικής, βρήκε τους ψεύτικους νόμους της φύσης και έβαλε αυτούς τους νόμους σαν θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων.

Αγνόησε τους νόμους που υπήρχαν σαν ανύπαρκτους. Αρνήθηκε σαν να μην υπήρχε, τον μοναδικό νόμο που ισχύει, που δόθηκε από το Θεό, τον νόμο της ηθικής. Ονόμασε νόμο κάθε τι που δεν προέρχεται από το Θεό.

Ήταν άραγε δυνατόν ο Θεός να δώσει νόμους στη μουγκή φύση και όχι στον έλλογο άνθρωπο; Έτσι παρακίνησε ο αιώνιος Ιούδας τους ευρωπαίους λογοτέχνες να γράψουν το ψέμα με το ψεύτικο μολύβι.

Έγραψαν ψέματα σε μορφή ποιημάτων, για να χαθεί η αγνότητα και για να οδηγηθεί η βαπτισμένη ευρωπαϊκή νεολαία στην αμαρτία.

Έγραψαν το ψέμα στη μορφή του μυθιστορήματος, για να τυφλώσουν τα μάτια των ευρωπαίων για τον ουρανό και για τα ουράνια πνεύματα και για να τους γλυκάνουν το χώμα και όλα όσα είναι στην εξουσία του θανάτου.

Έγραψαν το ψέμα στη μορφή της ιστορίας και έθεσαν τις τυφλές δυνάμεις της φύσης, που είναι μηχανές στα χέρια του Θεού, πιο πάνω από το Θεό. Μ’ αυτόν τον τρόπο εξηγούσαν τις τύχες των λαών και ολόκληρης της ανθρωπότητας -με τις μηχανές του Θεού και όχι με το Θεό. Λέγοντας ψέματα, δόξασαν ένα λαό και υποτίμησαν τον άλλο, εξόργισαν τον ένα λαό εναντίον του άλλου λαού και τα παιδιά εναντίον των γονιών.

Έγραψαν το ψέμα στη μορφή της φιλοσοφίας, και ένας περήφανος άνθρωπος προσπάθησε να εξηγήσει πως δημιουργήθηκε ο κόσμος, τι είναι ο άνθρωπος, και ποιό το τέλος του. Σαν να μην μίλησε ο Θεός πριν από αυτούς, σαν να μην τα έλεγε ποτέ ο Θεός πριν από αυτούς και σαν να μην τα αποκάλυψε στους ανθρώπους διά μέσου των δικαίων προφητών Του και διά μέσου του Υίού Του!

Στο τέλος έγραψαν το ψέμα για τους τάχα φυσικούς νόμους και ενάντια των ηθικών νόμων του Θεού. Έγραψαν ψέματα και αδικίες. Κανείς από τους ανθρώπους δεν τους ζήτησε να απαντήσουν σ’ αυτά που έγραψαν, αφού οι λαοί της Ευρώπης έγιναν αδύναμοι και δεν τολμούσαν να αντιδράσουν στους παραφουσκωμένους άρχοντές τους. Και όταν αυτοί οι παραφουσκωμένοι άρχοντες, σκοτεινοί σαν τη νύχτα πέταξαν το νόμο του Θεού στη φωτιά, αυτοί οι ίδιοι οι άρχοντες δημιούργησαν τον νέο, ηθικό νόμο:

—Ο άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ελεύθερα ή να μην πιστεύει στον ένα Θεό ή σε εκατό θεούς.

—Μπορεί ελεύθερα ο καθένας να προσκυνά τα είδωλα τα φτιαγμένα από ασήμι, χρυσό, ξύλο, χαρτί.

—Δεν θα οδηγηθεί στο δικαστήριο εκείνος που θα προσβάλλει το όνομα του Κυρίου, αλλά θα οδηγηθεί στο δικαστήριο εκείνος, που θα προσβάλλει το φύλακα στο δρόμο.

—Τα τέκνα πρέπει να αρνηθούν την πίστη των γονέων τους, να μην τους υπακούν, να μην τους σέβονται, αλλά να φεύγουν όσο το δυνατό πιο γρήγορα από αυτούς.

—Η Κυριακή δεν είναι γιορτή αλλά μία μέρα σαν τις άλλες και αυτή τη μέρα μπορεί ο άνθρωπος να ξεκουράζει το σώμα του και να τρώει καλύτερα από τις άλλες μέρες.

—Μπορεί κανείς ελεύθερα να σκοτώσει όποιον είναι εναντίον των δικών του προσωπικών ή πατριωτικών συμφερόντων.

—Η μοιχεία και η ακολασία είναι ίση με το μυστήριο του γάμου.

—Η κλοπή είναι κάτι σχετικό και θα κρίνεται ανάλογα με τις συνθήκες.

—Η βλασφημία είναι αναγκαία για τη σωτηρία του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Ορίστε αδερφοί μου, για ποιό λόγο ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Θεός οργισμένος, ταρακούνησε τη γη για να αποτινάξει το βάρος από τη ψυχή των ανθρώπων της Ευρώπης.

Άραγε θα αισθανθούν πόνο από το σεισμό του πολέμου, θα καταλάβουν για ποιό λόγο τους χτύπησε ο Θεός με πόλεμο; Θα συνέλθουν και θα αρνηθούν τους άδικους νόμους τους; Θα ξαναγυρίσουν στον αιώνιο ηθικό νόμο του Θεού; Θα επιτρέψουν στους ψευδολογοτέχνες να συνεχίζουν να γράφουν ψέματα με το ψεύτικο μολύβι τους και να σκοτεινιάζουν το φως του Θεού στις ψυχές των ανθρώπων του Θεού;
Το θέλουν αυτό ή δε το θέλουν; Από αυτό θα εξαρτηθεί η ευτυχία και η δυστυχία, η σωτηρία ή η καταστροφή της μελλοντικής Ευρώπης. Μέχρι τώρα στο λαό μας ξεκάθαρα φαίνονταν τα σημάδια της μετάνοιας, τα σημάδια πως έχει συνέλθει.

Πηγή: Από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής, μηνύματα στο λαό», Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».

Από κάποιο κακό, κάτι καλύτερο θα βγει… (Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης)

Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν τήν πίστη τους;

Αν δέν προσέχει κανείς στά θέματα της πίστεως καί της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται καί μπορεί νά γίνη αναίσθητος, νά φθάση σέ σημείο νά μήν πιστεύη τίποτε.

Μερικοί, Γέροντα, λένε ὅτι ἡ πίστη τους κλονίζεται, ὅταν βλέπουν νά ὑποφέρουν καλοί ἄνθρωποι.

Ἀκόμη κι αν κάψη ο Θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει να βάλη κανείς αριστερό λογισμό, αλλά να σκεφθή πως ο Θεός ό,τι κάνει, από αγάπη το κάνει. Ξέρει ο Θεός πώς εργάζεται.
Για να επιτρέψη να συμβή κάποιο κακό, κάτι καλύτερο θα βγη.

Γέροντα, σήμερα ακόμη καί τά πιστά παιδιά αμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεῖα υπάρχουν καθηγητές πού διδάσκουν τήν αθεΐα.

Γιατί να αμφιταλαντεύωνται; Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη δεκαεννιά χρονῶν ῆταν και διακόσιους φιλοσόφους τους αποστόμωσε με την κατά Θεόν γνώση και την σοφία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες την έχουν προστάτιδα της επιστήμης.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις∙ πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.

Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ό,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δεν έχω αυτήν την πίστη. Πού οφείλεται αυτό;

Στην κοσμική λογική που έχεις. Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Εάν συν δύο δεν κάνει πάντα τρία κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο. Γιατί, αν ο άνθρωπος δεν έχη καλή διάθεση, τίποτε δεν καταλαβαίνει. Να, και για την Σταύρωση του Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες- μέχρι και τί θα κάνουν τα ιμάτιά Του, τί θα κάνουν τα χρήματα της προδοσίας, ότι θα αγοράσουν μ’ αυτά τον αγρό του Κεραμέως, για να θάβουν τους ξένους-, αλλά, οι Εβραίοι πάλι δεν καταλάβαιναν. «Ο δε παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι»…

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

Ο Άγιος Ιωάννης της Σιάβτα, Επίσκοπος Γενατί και Ευλόγιος ο προφήτης, ο δια Χριστόν Σαλός (13ος αιώνας) [Μνήμη 1η Απριλίου]

Ο μεγάλος υμνογράφος, φιλόσοφος και ρήτορας της Γεωργίας, Άγιος Ιωάννης της Σιάβτα αγωνίστηκε κατά τον 12ο και 13ο αιώνα επί της ηγεμονίας της οσίας βασιλίσσης, Ταμάρ. Λίγα πράγματα γνωρίζουμε για τη ζωή του αλλά ξέρουμε ότι σπούδασε στην ακαδημία Γελατί, θεολογία, αρχαία, Αραβική ιστορία, φιλοσοφία και λογοτεχνία. Αργότερα χειροτονήθηκε μοναχός και αγωνίστηκε στο μοναστήρι της Βάρτζια.

Vartzia – The caves city

Όταν ο στρατός της Γεωργίας, υπό τον σύζυγο της Ταμάρ, Δαβίδ Σοσλάν, πολεμούσε εναντίον του Σουλτάνου Ρούκ Αλ Ντιν, η βασίλισσα ταξίδεψε μέχρι το μοναστήρι Οτδσκε για να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Ο καθολικός Ντέβδορε οβ Κάρτλι την συνόδευε μαζί με πολλούς ιεράρχες και μοναχούς. Μεταξύ τους ήταν και ο Άγιος Ιωάννης της Σιάβτα που διακρινόταν ως σοφός θεολόγος, φιλόσοφος και εξαιρετικός υμνογράφος.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε ένα θαύμα: Ο Άγιος Ευλόγιος ο δια Χριστόν Σαλός που ήταν προικισμένος με το χάρισμα της προφητείας, γονάτισε , ύψωσε τα χέρια του ψηλά και φώναξε: «Δόξα σοι ο Θεός! Πανάγαθε Ιησού! Μη φοβηθείτε τους Πέρσες, αλλά αναχωρήστε εν ειρήνη! Η αγαθότης του Κυρίου σκέπασε τον οίκο Ταμάρ!»

Τα λόγια του Αγίου Ευλογίου ήταν φανερά μια αποκάλυψη από το Θεό. Ο Άγιος Ιωάννης της Σιάβτα γύρισε προς το μέρος της βασίλισσας Ταμάρ και είπε με χαρά: «Υψηλοτάτη! Ο Πανάγαθος μέσω των χειλών του δια Χριστόν Σαλού μάς γνωστοποίησε τη νίκη στον πόλεμο!» Ο Ευλόγιος είχε εκμυστηρευτεί το μυστικό του στον Άγιο Ιωάννη: ότι δηλαδή προσποιούταν τον Σαλό για να κρύβει το χάρισμα που του είχε χαρίσει ο Θεός. Τώρα όμως που το χάρισμά του θα γινόταν φανερό σε όλους, ο Ευλόγιος εξαφανίστηκε γρήγορα από μπροστά τους για να αποφύγει την προσοχή.

Ο Άγιος Ιωάννης συνέθεσε τον ύμνο προς την ‘Θεοτόκο της Βάρτζια’ ως ευχαριστία για τη νίκη της Γεωργίας εναντίων των Περσών στη μάχη του Βασιάνι. Επίσης θεωρείται ότι συνέγραψε την ωδή «Αμπτούλ – Μεσσάια (Υπηρέτης Χριστού)» αφιερωμένη στην οσία βασίλισσα Ταμάρ.

Ο Όσιος πατέρας Ιωάννης κοιμήθηκε σε βαθειά γεράματα και αγιοποιήθηκε λίγο μετά την κοίμησή του.

Αξιοσέβαστε Άγιε Ιεράρχη, Ιωάννη της Σιάβτα και Ευλόγιε δια Χριστόν Σαλέ, θεϊκά ενδεδυμένε, μεσιτεύσατε στον Κύριο να ειρηνεύσει και να τελειοποιήσει τις ψυχές και τα σώματά μας και να μας αξιώσει να δοξάσουμε την Παναγαθότητά Του.

Ο Άγιος Γεώργιος του Ασγκούρι (9ος -10ος αιώνας) [Μνήμη 2 Απριλίου]

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία συναντούμε για το βίο του Αγίου Γεωργίου του Ασγκούρι στα γραπτά των διάσημων αγιογράφων του 10ου αιώνα Γεωργίου Μέρκουλε και Βασιλείου του Ζάρζμα.

Ο Άγιος Γεώργιος του Ασγκούρι έζησε στο τέλος του 9ου αρχές του 10ου αιώνα μΧ. Ανήκε στην αριστοκρατική και ευσεβή οικογένεια των Σουαρτκελί. Ο Άγιος μεγάλωσε και διδάχτηκε τα γράμματα μέσα στο περιβάλλον του μοναστηριού Οπίζα στο Κλαρζέτι.

Ο Άγιος Γεώργιος διαδέχτηκε τον μεγάλο φεουδάρχη ηγεμόνα Γεώργιο Τσουρκανέλι στην ηγεμονία της περιοχής Σάμτσχε, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του. Την εποχή εκείνη ξεκίνησε και άγρια διαμάχη για το ποιος ήταν ο κανονικός διάδοχος των Τσουρκανέλι.

Ενώ κατείχε το μέγιστο αυτό πολιτικό αξίωμα ο Άγιος Γεώργιος κατεύθυνε και πνευματικά τους κατοίκους της αρχαίας αυτής επισκοπής του Ασγκούρι με σύνεση και σοφία για πολλά χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, η επισκοπή του Ασγκούρι είχε ιδρυθεί από τον Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο, ο οποίος είχε αφήσει εκεί ως δώρο προς την Εκκλησία της Γεωργίας την αχειροποίητο εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου γνωστής ως ‘Θεοτόκου του Ασγκούρι’.

Παρόλο που δεν έχουν διασωθεί γραπτά κείμενα του Αγίου Γεωργίου, ο ίδιος είναι γνωστός και ως μεγάλος εκκλησιαστικός συγγραφέας.

Στο βιβλίο του ‘Άγιος Γκρικόλ της Γκάντζα’ ο Άγιος Γεώργιος Μέρκουλε αναφέρει ότι ο Άγιος Γεώργιος του Ασγκούρι είχε συμβάλει σημαντικά στη συγγραφή του βίου του Αγίου Γκρικόλ.

Ο Άγιος Γεώργιος του Αγκούρι ήταν στενός φίλος με τον Άγιο Σεραπείωνα της Ζάρζμα στου οποίου την εξόδιο ακολουθία παρευρέθηκε και συνέβαλε τα μέγιστα στη συγγραφή του βίου και της πολιτείας του.

Κύριε και Θεέ μου φώτισε τον Άγιο ιεράρχη Γεώργιο και ύψωσέ τον ώστε να καταστεί φωτεινός φάρος. Φώτισε και εμάς του χριστιανούς!

Ο Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα (5 Ιουλίου 1845 – 1η Απριλίου 1913). 100 χρόνια από την κοίμησή του

Ο στάρετς Βαρσανούφιος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αγίους γέροντες που έζησαν στην Όπτινα. Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1845 στο Όρενμπουργκ από γονείς Κοζάκους. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Παύλος Ιβάνοβιτς Πλεχάνκωφ. Σπούδασε στη ρωσική Σχολή Ευελπίδων και έγινε αξιωματικός του ρωσικού στρατού. Έφτασε μέχρι το βαθμό του συνταγματάρχη. Ευφυής και με ανήσυχο πνεύμα δεν περιορίστηκε μόνο στις στρατιωτικές σπουδές, αλλά ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, λογοτεχνία, μουσική.

Η κοσμική ζωή έδειχνε να τον κουράζει. Καταλυτική για τη ζωή του ήταν η συνάντηση με τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης κατά τη διάρκεια μιας θείας Λειτουργίας. Ενώ ο Παύλος στεκόταν και προσευχόταν, ο άγιος Ιωάννης διέκοψε τη Θεία Λειτουργία, πήγε κοντά του, έσκυψε και του φίλησε το χέρι! Όσοι το είδαν κατάλαβαν ότι ο αξιωματικός αυτός θα γίνει ιερέας.

Στη διάρκεια μιας ασθένειάς του, όταν κινδύνευε να πεθάνει, έζησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Η αποκλειστική νοσοκόμα που τον βοηθούσε, του διάβαζε το Ευαγγέλιο. Εκείνη τη στιγμή είδε να ανοίγει ο ουρανός και να κατεβαίνει σ’αυτόν ιλαρό φως. Κάτι άλλαξε μέσα του και γέμισε με πολλή χαρά. Άκουσε τότε μια φωνή να του λέει: «Να πας στην Όπτινα».

Όταν θεραπεύτηκε, πήγε στην Όπτινα και συνάντησε τον στάρετς Αμβρόσιο. Ο μεγάλος αυτός γέροντας τον συμβούλεψε να τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις του και σε τρεις μήνες να εγκαταβιώσει στην Όπτινα. Πράγματι, έτσι και έγινε. Όταν επέστρεψε, ο στάρετς Αμβρόσιος δεν ήταν πλέον στη ζωή. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1907 διορίστηκε προεστώς της σκήτης και χιλιάδες πιστών αναπαύθηκαν κάτω από το πετραχήλι του.

Όταν ο Τολστόι εξέφρασε ανοιχτά τις αμφισβητήσεις του και την άρνησή του για την ορθόδοξη πίστη, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας θεώρησε ότι ο στάρετς Βαρσανούφιος ήταν ο πλέον κατάλληλος για να έλθει σε επικοινωνία και να συζητήσει μαζί του. Όμως ο Τολστόι, αν και επισκέφτηκε την Όπτινα, απέφυγε να συναντηθεί με το γέροντα.

Στο τέλος της ζωής του ο στάρετς Βαρσανούφιος έμελλε να περάσει μία μεγάλη δοκιμασία. Κάποιοι μοναχοί της Όπτινα, με κοσμικό φρόνημα, τον κατηγόρησαν στην Ιερά Σύνοδο. Ο επίσκοπος-ανακριτής που ήλθε στην Όπτινα τον θεώρησε ένοχο. Έτσι τον έδιωξαν από την Όπτινα και τον διόρισαν ηγούμενο σ ένα μακρινό μοναστήρι στο Γκολούτβιν. Ήταν 2 Απριλίου του 1912. Το δέχτηκε χωρίς αντίρρηση, αλλά με πόνο ψυχής. Έζησε ακριβώς ένα χρόνο και μετά από οδυνηρή ασθένεια εκοιμήθη εν Κυρίω την 1^η Απριλίου 1913. Οι μαθητές του τηρώντας την επιθυμία του τον ενταφίασαν στην Όπτινα. Πολύ πρόσφατα η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας προέβη στην αγιοκατάταξη όλων των στάρετς στην Όπτινα.

Παιδί και Νηστεία (Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης)

Γέροντα, ένα παιδάκι πόσο πρέπει να νηστεύη;

Αν το παιδί είναι γερό, έχη υγεία, μπορεί να νηστεύη.

Άλλωστε τώρα υπάρχουν ένα σωρό τροφές νηστίσιμες.

Παλιά τα παιδιά νήστευαν και όλη μέρα έτρεχαν και έπαιζαν, αλλά έτρωγαν πολλές φορές.

Στα Φάρασα, την Μεγάλη Σαρακοστή όλοι, μικροί-μεγάλοι, έκαναν ενάτη.

Μάζευαν οι γονείς τα παιδιά στο Κάστρο, τους έδιναν παιχνίδια, για να παίζουν, και στις τρεις το απόγευμα ,που χτυπούσε η καμπάνα για Προηγιασμένη, πήγαιναν και κοινωνούσαν.

Έλεγε ο Άγιος Αρσένιος : « Τα παιδιά ,όταν παίζουν όλη την ημέρα, δεν θυμούνται το φαγητό.

Τώρα που θα βοηθήση και ο Χριστός, δεν θα αντέξουν; » Και οι μεγάλοι, όταν δεν νηστεύουν, ελέγχονται βλέποντας τα παιδιά να νηστεύουν.

Όταν μικρός δούλευα με τον μάστορά μου για πολύ καιρό σε κάποιο σπίτι και τρώγαμε εκεί, Τετάρτη και Παρασκευή έφευγα και πήγαινα να φάω στο σπίτι μου, γιατί αυτοί δεν νήστευαν.

Μια φορά, Τετάρτη ήταν.

Έφεραν να με κεράσουν μπακλαβά.

- Ευχαριστώ, τους είπα , αλλά νηστεύω .

-Για δες , είπαν, μικρό παιδί να νηστεύη και εμείς μεγάλοι άνθρωποι να τρώμε !

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή», ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ´, Ιερόν Ησυχαστήριον ”Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”.